Bywa…?

Bywa, powiedziała Joanna
Stało się potwierdził Janusz
Rzeczywiście bywa i sił ubywa
Pozornie gdy lenistwo się odzywa
Nic to szepnął w duszy diabeł
Bo zmartwień nie ubywa a zwykle przybywa
Nie trać jednak wiry
Na horyzoncie widać już słonce
ono optymizmem przecież napawa
Nie martw się więc
bo sukces już blisko
Ukłoń się szczęściu nisko
Wstań z kolan zwątpienia
Otrzep z kurzu pesymizmu
podaj dłoń chwytając
szansę życia poprawienia

„Powstanie warszawskie”

Klęska czy dla innych zwycięstwo
Historia ma wiele odcieni
Próżna jej analiza gdy serc bicie ustało
Szacunek dla odwagi, heroizmu i walki
Modlitwa dla poległych to nam zostało
Niech leżą w ciszy i pokoju
Dla Polski życie oddali
Niech ucichną swary czy strzelać należało
Czynili powinność rozkazu
Mogiły znaczą ślad ich życia za ciebie go oddali
Zamilcz więc w pokorze
Złóż broń nienawiści, do siebie nią strzelasz
Przywróć blask chwale patriotyzmu, honorowi, miłości do kraju…

„Życzenie miłości”

Bądź moją mocą
Nadzieją, natchnieniem
Otwórz komnaty rozkoszy
Tajemnicze i pełne doznań
Złoty klucz zamknie kochanków
Uchroni przed podłością świata
Nie zechcesz uwolnienia
Bo wolność tkwi w niewoli

Temida Odarta z szat

z imponderabilii
emanujących z postaci
niewiasta naga
bez wagi i opaski na oczach
kiedyś symbol sprawiedliwości
dziś jeno znak bezprawia
któż zmienił tak oblicze
by tęsknota została
zamknięta w pomnikach
teraz miecz tylko widać
jako ramię krzywdzące
tych którzy postać dawną pamiętają
jako nadzieję i szansę
na ziszczenie nadziei
gdy los był dla nich okrutny
pewni że sprawę swa wygrają
dziś Temida
płacze razem z nami
poraniona ale nadal dumna
że symbol na wieki
i tęsknota
za nią pozostanie