Po ukazaniu się w gazecie fundamentalnego tekstu o Klubie Kota Filemona uznałem za konieczne podanie do wiadomości PT Redakcji co następuje w kształcie dziś obowiązującej formy raportu badań wstępnych upoważniających do podjęcia starań o przyznanie grantu.

Wstęp: W uzupełnieniu najświeższych wiadomości Gazety Internetowej o Klubie Kota Filemona, bez konotacji i skojarzeń politycznych chcę poinformować, iż właśnie założyłem Klub Informujący Towarzystwo (KIT) z zespołem zadaniowo ? badawczym powołanym do badań nad uściśleniem definicji praktycznej ? nie teoretycznej, bo ta jest znana ? prędkości światła. Stąd przedkładane opracowanie wstępne.

Cel badań: Celem jest dorzucenie paru elementów do zrozumienia tego świata, którego poznanie przed jego końcem by się jednak przydało.

Metodyka: Bezpośrednim testerem jest 3-letnia suczka wyżła węgierskiego z Hodowli w Jaworznie o pięknej nazwie ?Rudy Nos?. Terenem doświadczeń jest działka o pow. 30 arów. Ważne ? ogrodzona.

Doświadczenie: Po wjechaniu na działkę i zamknięciu bramki (ważny element właściwych warunków eksperymentu) wypuszczamy już w znacznym stopniu podekscytowaną suczkę. Ta z niemożliwym do określenia przyśpieszeniem osiąga prędkość definiującą praktycznie prędkość światła.

Mając na względzie, że suczka nie jest podzielna na kwanty, a stanowi całość zakładamy, że prędkość nosa i ogona są tożsame, choć nie jest to pewne bo w trakcie eksperymentu można odnieść wrażenie, że odległość rośnie.

W trakcie przemieszczania się wzdłuż płotu ? badany obiekt testowy zbliża się do załamania kierunku ogrodzenia. Postronny obserwator pozostający w pozycji statycznej może odnieść wrażenie, że obiekt na owej poprzecznej linii płotu się rozpłaszczy.

Nic bardziej mylnego o czym nie informują nawet efekty dźwiękowe, gdyż stojąc za obiektem ? ten nas nie mija i nie da się obserwować efektu Dopplera ? który mógłby ewentualnie wnieść jakieś informacje ilościowe i jakościowe. Możemy za to zaobserwować zasadniczą różnicę pomiędzy teoretycznym zachowaniem się światła, a praktycznymi efektami zachowania jego odbicia czyli obrazu rzeczywistego naszego obiektu. W tej sytuacji bowiem gdy przeszkoda jest w odległości centymetrów następuje zwrot kierunku biegu i to bez podpierania się nosem jako punktem zwrotnym kotwiczącym wyznaczającym oś obrotu w przestrzeni ? co również jest spotykaną techniką jednak w naszych pomiarach nieprzydatną.

W trakcie eksperymentu masa obiektu zmienia się niezauważalnie a strata masy jest natychmiast uzupełniana wychłeptaną wodą ? co uniemożliwia przeliczenie tej straty na energię przy założeniu brzegowym prawdziwości równani E=mc²

Interpretacja: Pełna interpretacja będzie możliwa po przeprowadzaniu badań z zastosowaniem czujników ruchu i po opracowaniu specjalistycznego programu komputerowego działającego we współpracy z wysokowydajnym procesorem. Eksperyment jednak pozwala na postawienie wstępnych wniosków upoważniających do projektowania dalszych badań i podejmowania starań grantowych w zakresie aparatury i ewentualnego dokarmiania psa i jego właścicieli.

Wnioski podsumowujące: Praktyczny wyraz prędkości światła różni się od teoretycznego.

Trajektoria rozchodzenia się odbicie wizyjnego od obiektu może ulegać załamaniu ? lecz nie wedle znanego w teorii prawa równości kątów padania i odbicia.

Kontynuacja badań będzie możliwa po przyznaniu grantu aparaturowo - badawczego z uwzględnieniem wykluczenia zastosowania suchej karmy jako napędu obiektu.

Akces do Klubu oraz do badań najlepiej z innymi obiektami ? bez kotów jako, że te zaburzałyby warunki eksperymentu, jest możliwy po wniesieniu wkładu grilowego niezbędnego dla zorganizowania punktu obserwacyjnego.