W ten magiczny  wieczór  w pubie  Wręga, na  krakowskim Kazimierzu, zagościła poezja śpiewana. A wszystko za sprawą Sergiusza Orłowskiego, który jak przystało na prawdziwego barda,  śpiewał w większości swoje piosenki- zarówno tekst jak i muzyka- akompaniując sobie przy tym na gitarze.

Chociaż  nie zabrakło też  poezji Staffa  czy Baczyńskiego. Sergiusz śpiewał o życiu ,o ludziach, o uczuciach ? ktoś by powiedział to takie proste i banalne- a jednak nie. Wiele w tym było pięknych zaskakujących strof, porównań i przenośni  jak choćby ?inny świat w kropli cieni?czy ?myśli w butonierce?albo?zachodź do mnie wieczorem lecz nie przynoś rozsądku?Czy pełne tajemniczego szaleństwa?ze mną można tylko pójść na wrzosowisko i zapomnieć wszystko?bo?zakochani ponad czasem żyją?A ten wyjątkowy nastrój  dopełniały dźwięki gitary czasami nostalgiczne, to innym razem  pełne żywiołowej radości w  jak?zatańcz ze mną na polanie?Tak więc muzyka i tekst tworzyły fantastycznie dobraną, niepowtarzalną  całość. Dopełnieniem nastroju  były obrazy Michała Kostewicza:  piękna kreska tajemniczych portretów,  subtelne kwiaty, nostalgiczny pejzaż czy ciekawa, bardzo kolorowa martwa natura. A także intrygujące ,tajemnicze fotografie Napoleona Bryla, pełne zaskakujących odbić. A  przysłowiową  kropką nad i były, zawieszone tu i ówdzie, papierowe, czerwone serca z  okolicznościowymi strofami znanych poetów. Tak więc trzeba przyznać ,że Walentynki  we Wrędze nie zawiodły.